آدم‌ها پناه نیستند؛ بعضی زخم‌ها را باید تنهایی التیام داد:
مغز انسان در طول تکامل، «تنهایی» را به‌عنوان خطر مرگبار شناسایی می‌کند؛ اسکن fMRI نشان می‌دهد انزوای اجتماعی همان مدارهای درد فیزیکی را فعال می‌کند. پس «درست‌کردنِ زخم با تنهابودن» یک واقعیت عصبی نیست؛ بلکه زخم‌ها در «دلبستگی امن» ترمیم می‌شوند، نه در قفران. آیا تنهایی خودش می‌تواند همان پرتگاه باشد؟
راهکار:
می‌توان این جمله را معکوس خواند: به‌جای «به آدم‌ها پناه نبرید»، بگوییم «به هر آدمی پناه نبرید». زخم‌های عاطفی معمولاً در تجربه‌ی «دیگریِ امن» بازسازی می‌شوند، نه در تنهایی مطلق؛ همان طور که در روان‌درمانی، رابطه‌ی درمانی عامل اصلی بهبود است. پس پیام را می‌توان از «تنهایی» به «گزینشِ امن» بازتعریف کرد؛ نه فرار از دیگران، بلکه انتخاب دقیق‌تر.