آرامش در طبیعت

‌
   

    مثل موجِ دریا،آرام اما بزرگ . . . 🤍
️

دختری با نگاهِ پر از روشنی
خیره بر آسمانِ شبِ دیدنی

با دلش قصه می‌گفت ز رازِ نهان
به اختر ، رفیقِ شبِ مهربان

به شب میگفت: ای یار دیرین من
کجا رفت آن نگاهِ دل ارام من؟

نسیم می وزید و شبش تار بود
دل خسته‌اش غرق اسرار بود

ستاره سخن گفت و شب گوش داد
و آن رازِ دل را به آغوشِ خاموش داد

نه کس ماند کنارش، نه یاری به راه
تنها همدمش شد ستاره‌ی شب‌گاه️

اعصابِ من ، زیر درخت آلبالو گم شده😼️

برام مهم نیست بقیه چی فکر میکنن
من همیشه عاشق زود تاریک شدن هوام
همیشه عاشق بارونم
عاشق هوای مه آلود
آسفالت خیس
نارنجی بودن برگ های درخت،
اینا منو به وجد میاره..️

ولی هیچ بغلی مثل باد برام آرامش بخش نیست.....️

و سـتآره ها با آرامش سقوط کردن.️

به طبیعت می‌رفت؛ به جنگل، به کوه، به دریا، به کویر.
شوقی خاص در چشمانش موج می‌زد، انگار هر بار کسی چشم‌به‌راهش بود.
بله، بود… «آرامش».
چیزی که شلوغی شهر هرگز به او نمی‌داد؛
چیزی که آدم‌ها همیشه از او می‌گرفتند.
بله، تو را به خاطر دارم…
هرگاه از چیزی آزرده‌خاطر می‌شدی، زمانت را به من اختصاص می‌دادی.
مرا به صرف چای و نبردی شیرین به نام شطرنج دعوت می‌کردی.
برنده تو بودی،
اما من،
ثانیه‌به‌ثانیه از باختن به تو لذت می‌بردم️

مرا در جایی پیدا کن که جمعیت کمتر باشد، آسمان آبی باشد و باد آزاد باشد.
مرا در میان فراموش‌شده‌ها بیاب!️