کارما همیشه آنلاینه؛ فقط موقعیت میخواد:
مفهوم کارما در روانشناسی با «سوگیری تأیید» گره خورده: مغز ما به دنبال شواهدی برای باورهایمان میگردد. هرگاه اتفاقی 'عادلانه' میافتد، آن را کارما مینامیم، اما تصادفات خنثی را نادیده میگیریم. آیا این مکانیسم ذهنی به ما آرامش میدهد یا ما را از واقعیت دور میکند؟
راهکار:
شاید کارما نه آنلاینست نه آفلاین، بلکه نامی برای همان 'سوگیری تأیید' در مغز ماست: ما فقط آن دسته از اتفاقات را میبینیم که با باورمان جور در میآید.