#حرف دل یه زمانی بعضی از آدم های زندگیم رو انقدری دوست داشتم که وقتی به اون روزا و لحظهها و به اون کارایی که براشون کردم فکر میکنم از قلبم میپرسم چطور اون همه دوست داشتنی که حتی ندیدن رو جا داده بودی توی خودت؟!
نسل عجیبی هستیم ... با صحبت اینکه : دهه شصتی ها نسل سوخته اند بزرگ شده ایم و کسی نفهمید از نسل خاکستری ما دهه هشتادی ها نسلی که ساختیم و سوختیم نشستیم و سکوت کردیم شدیم معدن باروت ... کافی بود جرقه ای در کنارمان بخورد منفجر میشدیم و اتش میگرفتیم . کسی درکمان نکرد از نیازها فقط خورد و خوراک برایمان فراهم کردن درک چی ؟! محبت چی ؟! تنها دل نگرانی هایشان مجازی بود ، تنها جایی که بهتر از فضای واقعی مان بود ...️