عشق یعنی نرسیدن: فلسفهای برای دلهای بیقرار:
در علوم اعصاب، دوپامین بیشتر در حین تعقیب و انتظار پاداش ترشح میشود تا در زمان دریافت آن. به همین دلیل، «نداشتن» لذتی عمیقتر از تملک دارد. مغز ما برای جستوجوی مداوم سیمکشی شده؛ شاید عشق واقعی همان اشتیاق بیپایان است. آیا این یعنی رمانتیکترین حالت، همان انتظار است؟
راهکار:
شاید آنچه عشق مینامیم، نه خودِ وصل، که سفر بیپایان به سوی وصل است. به قول مولانا: «آب کم جو تشنگی آور به دست». تشنگی خود گنج است.