مکانیسم عجیبی در درون ما در کار است که گذشته را زیبایی خیالی میبخشد ؛ حافظه ، فیلم تجربههای گذشته را رنگین میکند . این رنگآمیزی بهصورت بسیار ابتدایی انجام میگیرد و رنگها با هم قاطی میشوند ؛شاید به همین دلیل است که اینهمه زیبا و قشنگ هستند .
من اونقدر خسته شدم که میتونم بشینم یه گوشه و بی توجه نسبت به کاراتون باشم، اونقدر خسته شدم که نه بخندم و نه گریه کنم.. اونقدر خستم که فقط میتونم به حرکتایی که میزنید نگاه کنم و لبخند ملیح بزنم .️