غرق شدن در اشک: تراژدی تنهایی:
اشکهای احساسی از نظر علمی با اشکهای معمولی فرق دارن؛ حاوی هورمونهای استرس و پروتئینهای خاصی هستن که بدن رو سمزدایی میکنن. تحقیقات نشون داده گریهٔ طولانی (حدود ۷ دقیقه) میتونه خلقوخو رو بهبود بده. اینجا تضاد جالبیه: مردم از آب میترسن اما اشک همون آب با ترکیبی کیمیاییست که میتونه پالاینده باشه. آیا غرق شدن در اشک واقعاً پایان راهه یا شروعی برای سبکتر شدن؟
راهکار:
اشکها مثل دریا میتونن هم غرقکننده باشن هم پالاینده. شاید این اشکها راهی برای تخلیهٔ درونیات باشن، نه نشوندهندهٔ ضعف. بهشون فرصت بده تا جریان پیدا کنن.