مثل مواد مخدر باش؛ بذار برای نبودنت خماری بکشن:
مغز انسان با پاداش‌های غیرقابل پیش‌بینی معتاد می‌شود. درست مثل قمار، اگر بودنت تصادفی و نادر باشد، نبودنت دوپامین را چنان تحریک می‌کند که فرد وارد ترک واقعی فیزیولوژیک می‌شود. این دقیقاً همان مکانیزمی است که سازندگان مواد مخدر استفاده می‌کنند: اعتیاد از طریق فاصله‌های نامنظم. شعر تو انگار کتاب علوم اعصاب را مصراع کرده! تا حالا ناخواسته کسی را با این شیوه به خودت معتاد کردی؟
راهکار:
در روانشناسی به این کار «تقویت متناوب» می‌گویند: وقتی بودنت تصادفی و غیرقابل پیش‌بینی شود، مغز معشوق مثل مغز یک قمارباز به دوپامین ناشی از انتظارت معتاد می‌شود. غیبت تو تبدیل به جکپات می‌شود و واقعاً علائم ترک فیزیولوژیک می‌آفریند. جمله‌ات دقیقاً سازوکار اعتیاد را توضیح می‌دهد، نه فقط یک تشبیه شاعرانه.