دلنوشته ای برای امام حسین (ع) و پراکندگی پیکرش:
بر اساس منابع تاریخی، پس از واقعه عاشورا، پیکر امام حسین (ع) توسط اسبهای دشمن لگدمال و قطعهقطعه شد تا جایی که خاک با خونش آمیخت. اما نکتهٔ شگفتانگیز: همین «دِرهَم» شدن، سبب شد نامش در هر ذره از تاریخ ریشه بدواند و قیامش از مرزهای جغرافیا فراتر رود. تحقیقات روانشناختی نیز نشان میدهد خاطرهٔ رنجهای پراکنده، قویتر از رویدادهای یکپارچه در حافظه جمعی ماندگار میشود. آیا این پراکندگی، خود استراتژی بقای یک پیام نبود؟
راهکار:
این بیت بر پراکندگی پیکر در عاشورا تأکید دارد. اما جالب اینجاست که هر ذرهٔ پراکنده، خود به نمادی از پیام جاودانگی تبدیل شد. شاید بتوان این غم را به پرسشی از قدرت ماندگاری یک فداکاری تبدیل کرد: «آیا پراکندگی ظاهری، گاهی وحدت عمیقتری نمیآفریند؟»