حسرت شش گوشه و شبهای جمعه؛ دلتنگی همیشگی:
در روانشناسی دین، انتظار برای یک مکان مقدس همان مسیرهای پاداش مغز را فعال میکند که انتظار یک دیدار عاشقانه فعال میکند؛ برای همین شب جمعه در ادبیات مذهبی فقط زمان نیست، نقطه اوج هیجانی هفته است. برخی پژوهشها نشان میدهند انتظارِ زیارت حتی بیشتر از خود زیارت دوپامین ترشح میکند؛ حسرت ششگوشه عملاً یک تمرین عصبی برای امید است.
راهکار:
این دلتنگی را میتوان یک «نوستالژی قدسی» دید: حسرت نه فقط برای مکان، بلکه برای حالوهوای شب جمعه است. در فرهنگ زیارت، وقتشماری هفتگی خودش یک آیین ذهنی است؛ اگر هنگام غروب جمعه یک جمله کوتاه از این انتظار بنویسید، بهمرور دفترِ شخصیِ زیارت و امید ساختهاید.