دلتنگی برای کربلای امام حسین:
در روان‌شناسی محیطی، «دلبستگی مکان» فقط به مکان فیزیکی نیست؛ تصویر ذهنی کربلا در حافظه جمعی به یک «فضای نمادین عدالت» تبدیل می‌شود که در محرم فعال شده و هم‌زمانی آیینی را با ترشح اکسی‌توسین و دوپامین پیوند می‌زند. مغز، دلتنگی مقدس را مثل دردی پاداش‌دهنده پردازش می‌کند. چرا سوگ جمعی می‌تواند هم‌زمان دردناک و التیام‌بخش باشد؟
راهکار:
این دلتنگی فقط حسرت یک سفر نیست؛ می‌تواند مثل قطب‌نمای درونی باشد: هر بار یاد کربلا می‌افتی، همان حس را به یک کنش کوچک تبدیل کن—یک مهربانی بی‌چشم‌داشت یا یک تصمیم عادلانه. زیارت درونی پیش از زیارت جغرافیایی شکل می‌گیرد.