حسرتِ داشتن عمویی مثل حضرت عباس:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهای به نام «حسادتِ تحسینی» داریم؛ حالتی که فرد نه آرزوی گرفتن داشتهٔ دیگری، بلکه آرزوی همان رابطهٔ ناب را دارد. این متن دقیقاً به ستایش پیوند رقیه و عباس میرسد. عباس بن علی در متون تاریخی فقط عموی رقیه نبود؛ علمدار و سقای کاروان بود و به دلیل وفاداری، در ادبیات آیینی به نماد پشتیبانی بیقیدوشرط تبدیل شده است.
راهکار:
این حسرت را میتوان از جنس «غبطهٔ مقدس» دانست؛ یعنی نه آرزوی سلب نعمت دیگران، بلکه میل به داشتن رابطهای امن و تکیهگاهی قابل اعتماد. از همین زاویه میتوانی متن را با یک قاب عکس قدیمی یا برشی از نوحههای رایج دربارهٔ عباس علمدار همراه کنی تا هم حس نوستالژیک و هم بُعد حماسی آن پررنگتر شود.