معنی بیت «عین مهرمسجدی همه دور بوسیدنت»:
در معماری اسلامی، «مهر مسجدی» یا همان خورشیدی که بالای محراب نقش میبست، نماد وحدت و نور الهی بود. تشبیه لبها یا صورت معشوق به این مهر، نه فقط زیبایی، بلکه نوعی تقدس و یکتایی را القا میکند. جالب است که در شعر صفویه، این استعاره برای توصیف «سجدهگاه عاشق» هم به کار رفته. حالا سؤال اینجاست: آیا این بیت را در فضایی عرفانی میخوانی یا صرفاً تغزلی؟
راهکار:
این مصرع از تشبیهی نادر در شعر فارسی استفاده کرده: «مهر مسجدی» در واقع همان خورشیدی است که از گنبد مسجد میتابد. اگر به دنبال بسط این فضا هستی، میتوانی بیت دوم را با اشاره به «سجدهگاه» یا «محراب» ادامه دهی تا تناسب عرفانی و عاشقانه حفظ شود.