این نیز بگذرد اما با حرفهای ناگفته:
آیا میدانستی ریشهٔ «این نیز بگذرد» به افسانهای از عطار نیشابوری برمیگردد؟ یک پادشاه از خردمندان خواست جملهای بنویسند که در شادی تلخ و در غم شیرین باشد. آن جمله روی انگشتری حک شد: «این نیز بگذرد.» جالب اینجاست که تحقیقات نوروساینس نشان میدهد مغز ما در برابر تغییرات ناگهانی، دوپامین کمتری ترشح میکند – یعنی حتی بدترین لحظات هم به مرور بیرنگ میشوند. سوال: آیا گذشتن از تلخی، همیشه به معنای فراموشی است یا فقط عادت کردن به نبود؟
راهکار:
این متن یک بازنویسی ظریف از همان جملهٔ معروف است؛ میتوان آن را از زاویهٔ روانشناسی «ناهماهنگی شناختی» هم دید: وقتی باور میکنیم «این هم میگذرد» اما هنوز دردی مانده، ذهن ما میان امید و واقعیت گیر میکند. شاید راهحل در «پذیرشِ ناتمامی» باشد: گاهی گذشتن از چیزی، نیاز به نگفتنِ همه حرفها هم دارد.