عشق یک طرفه و سکوت احساسات ناگفته:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «عشق یکطرفه مزمن» وجود دارد که در آن مغز، بهجای پردازش درد رد شدن، در حلقهای از انتظار و خیالپردازی درباره معشوق گرفتار میماند و از ترشح دوپامین مرتبط با «امید» لذت میبرد، حتی اگر این امید هرگز به واقعیت نپیوندد. آیا این لذت از رنجیدن، نوعی خودفریبی پیشرفته نیست؟
راهکار:
این حس را در قالب یک شعر کوتاه یا نامهای که هرگز نمیفرستید، بنویسید تا از شدت هیجان آن کم شود و بتوانید آن را بهتر درک کنید.