عشق به ایران حتی در ویرانی:
پدیدهای در روانشناسی به نام «دلبستگی مکانی» نشان میدهد که هر چه مکان بیشتر در معرض تهدید باشد، پیوند عاطفی با آن قویتر میشود. پس از بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم، بازماندگان نه تنها فرار نکردند، بلکه با دست خالی شروع به بازسازی کردند. این عشق به ویرانهها، یک مکانیسم بقای تکاملی است: ما به جایی که ریشه داریم، حتی زیر آوار، چنگ میزنیم. آیا عشق در آبادانی شیرینتر است یا در ویرانی؟
راهکار:
این حس عمیق یادآور پیوند ناگسستنی میان انسان و مکان است. در روانشناسی به آن «دلبستگی مکانی» میگویند؛ همان چیزی که در بازسازی ورشو پس از جنگ جهانی دوم، مردم را وادار کرد شهر ۸۵٪ ویرانشده را مو به مو بازسازی کنند. عشق به خرابهها، گاهی قویترین موتور بازآفرینی است.