زندگی در پس خندههای مصنوعی و درد واقعی:
علم اعصاب نشان میدهد «خندهی مصنوعی» یا اجتماعی، فقط از عضلهی zygomaticus major استفاده میکند، درحالی که خندهی واقعی و غیرارادی، عضلات دور چشم (orbicularis oculi) را هم درگیر میکند—پدیدهای به نام «خندهی دوشِن». جالب اینجاست که مغز میتواند این تفاوت را تشخیص دهد و خندهی مصنوعی حتی میتواند استرس را افزایش دهد. آیا جامعهی مدرن ما را به متخصصان خندهی دوشِن تبدیل کرده است؟
راهکار:
میتوان این حس را با ثبت یک «دفترچه خندههای واقعی» گسترش داد: برای یک هفته، لحظات کوتاهی که یک لبخند یا خندهی کاملاً ناخودآگاه و صادقانه داشتهاید را—هرچند کوچک—یادداشت کنید. این تمرین اغلب نشان میدهد که آن «خندهی واقعی» هنوز وجود دارد، فقط زیر لایههای روزمرگی پنهان شده است.