دنیای پر از آدمهای الکی؛ نقاب یا واقعیت؟:
در روانشناسی، «نظریه نمایشی» گافمن میگوید ما در تعاملات اجتماعی مانند بازیگران روی صحنهایم که یک «خود» را برای تأیید دیگران اجرا میکنیم. جالب اینجاست که این نمایش دائمی، حتی برای خود فرد هم «واقعی» به نظر میرسد و مرز بین نقش و حقیقت محو میشود. آیا این نقابزدن، یک ضرورت اجتماعی برای بقاست یا نشانهای از یک بیماری جمعی؟
راهکار:
برای گسترش این ایده، میتوانی به مفهوم «خود واقعی در عصر شبکههای اجتماعی» فکر کنی و ببینی چه عواملی (مثل لایک و تأیید اجتماعی) مردم را به سمت نمایش یک نسخهی مصنوعی از خودشان سوق میده.