وقتی خنده بلندتر از فریاد درونی میشود:
بر اساس فرضیه بازخورد چهره، عمل خندیدن حتی اگر اجباری باشد، سیگنالهایی به مغز میفرستد که میتواند از شدت غم بکاهد. اما پژوهشها نشان میدهند سرکوب مداوم احساسات، سطح کورتیزول را افزایش میدهد و به فرسودگی عاطفی میانجامد. این تناقض، همان مرز باریک میان تابآوری و خودویرانگری است. جامعه تاو، شما این مرز را کجا میکشید؟
راهکار:
این تصویر، همان مرز باریک میان «تابآوری» و «خودویرانگری عاطفی» است. در روانشناسی به آن «لبخند تراژیک» میگویند: نقابی که هم میتواند از درون محافظت کند، هم به زندانی برای احساسات تبدیل شود. ترفند اینجاست که گاهی همین لبخند اگر با آگاهی همراه باشد، تبدیل به عملی برای بازپسگیری قدرت میشود، نه انکار درد.