تظاهر به فراموشی؛ وقتی فقدان پنهان میشود:
در روانشناسی به این سازوکار «واپسرانی» میگویند: ذهن خاطرهی دردناک را به ناهشیار میفرستد، اما آن خاطره از طریق لغزشهای زبانی، رؤیاها یا انتخابهای تکرارشونده بازمیگردد. پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد تلاش فعال برای فراموشی، مدار هیپوکامپ و قشر پیشپیشانی را درگیر میکند و نتیجۀ معکوس دارد؛ هرچه بیشتر سعی کنیم فراموش کنیم، رد عصبی خاطره قویتر میشود. به همین دلیل تظاهر به فراموشی اغلب به اجتناب و سپس بازگشت شدیدتر هیجان میانجامد.
راهکار:
تظاهر به فراموشی، در واقع شکلی از انکار است که ذهن برای محافظت از خود انتخاب میکند؛ اما خاطرهی سرکوبشده معمولاً از راه عادتها، رؤیاها یا انتخابهای تکراری برمیگردد. شاید فراموشیِ واقعی نه پاککردن، بلکه پذیرفتنِ حضور یک خاطره بدون اجازهی زخمزدن به امروز باشد.