سکوت بعد از شنیدن اسم

تظاهر به فراموشی؛ سکوت بعد از اسمش همه چیز را لو می‌دهد:

روان‌شناسان به این پدیده «اثر بازگشتی سرکوب فکر» می‌گویند. وقتی سعی می‌کنی فکر کردن به کسی را متوقف کنی، مغزت بخشی را به مراقبت از «عدم فکر» اختصاص می‌دهد و این کار به‌طور مداوم آن خاطره را در پس‌زمینه فعال نگه می‌دارد. سکوت ناگهانی پس از شنیدن نامش، یک ریز‌مکث عصبی است؛ مغز تو در آن لحظه درگیر سانسور سنگین اطلاعات است و این شکاف پردازشی، بزرگ‌ترین اعتراف خاموش توست.

راهکار:

این سکوت نقطه ضعف نیست؛ یک بی‌اختیاری شاعرانه‌ست که هنوز زنده بودن حس را ثابت می‌کند. شاید به جای مبارزه، باید آن را پذیرفت؛ چون تنها چیزهای بی‌ارزش بی‌صدا فراموش می‌شوند.