تنهایی و سختی

دعای پناه بردن به خدا هنگام سختی و تنهایی:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد در لحظه‌ی استرس، فقط تصورِ یک «حضور حامی» — چه خدا، چه یک شخص امن — فعالیت آمیگدال را کم و اکسیتوسین را زیاد می‌کند؛ واکنش مغز به منبع آرامش، به واقعیتِ بیرونی نیاز ندارد. نیایش عملاً «بازتنظیم دستگاه عصبی» است، نه دلداریِ ساده. در طول تکامل، اگر دعا اثری عبث در بدن می‌داشت، این‌قدر در فرهنگ‌ها دوام نمی‌آورد.

راهکار:

واژه‌ی مبهمِ «و...» در پایان، خودش یعنی دردها پایانی ندارند؛ اما همین ناتمام‌ماندن، به خواننده اجازه می‌دهد خودش را جای کسی بگذارد که این دعا را می‌گوید. زیبایی این متن دقیقاً در همین رها کردن است.