تناقض انسان: دویدن برای آینده، حسرت گذشته:
در روانشناسی، این پارادوکس «خطای پیشبینی عاطفی» نام دارد. ما قادریم آیندهای را دقیقاً برنامهریزی کنیم، اما نمیتوانیم احساسات آیندهی خود را درست پیشبینی کنیم. در نتیجه همیشه در حال تعقیب یک «حال» فرضی هستیم که وقتی به آن میرسیم، تبدیل به گذشتهای حسرتبرانگیز شده. آیا این دویدن، ذاتاً هدفش ایجاد «گذشتهای» برای حسرت خوردن است؟
راهکار:
این حس پارادوکسیکال، در روانشناسی با مفهوم «سوگیری خوشبینی» و «نوستالژی» توضیح داده میشود. ذهن ما گذشته را با فیلتر احساسی میبیند و آینده را با فیلتر برنامهریزی. شاید ثبت لحظات کوچک «حال» در یک دفترچه، به تعادل این کشش کمک کند.