هنر فرار از تقصیر: چرا خود را فریب میدهیم؟:
تحقیقات روانشناسی شناختی نشان میدهد که «قبول کردن همه تقصیرها» یک استراتژی ناخودآگاه برای حفظ کنترل کاذب است. وقتی همهچیز را به گردن خودت بگیری، در واقع داری به خودت میگویی که «من میتوانستم جلوی آن را بگیرم» – درحالیکه اغلب نمیتوانستی. این رفتار از یک مکانیسم دفاعی به نام «تفکر جادویی» نشئت میگیرد که ما را از پذیرش هرجومرج واقعی جهان محافظت میکند. سوالی که باقی میماند: آیا فرار از حقیقت، همان فرار از تقصیر است؟
راهکار:
این جملهی «همه تقصیرهارو گردن بگیر و فرار کن» دقیقاً همان مکانیسم روانی «قربانیسازی خود» است: با پذیرش تمام تقصیرها، در واقع قدرت تغییر را از خودت میگیری. دیدگاه جایگزین: بهجای فرار، بپرس «چه بخشی از این ماجرا واقعاً تقصیر من بود؟» و بقیه را رها کن. اینطوری هم از بار guilt خلاص میشی هم کنترل رو پس میگیری.