شادی بعد از غم

تو بهترین حال زندگی منی؛ امید روزهای ناامیدی:

از نظر عصب‌شناسی، احساساتی که در توصیف یک رابطه‌ی عمیق می‌آیند، مانند «امید» و «بهترین حال»، فعالیت مراکز پاداش مغز مانند هستهٔ اکومبنس را افزایش می‌دهند. این فعال‌سازی مشابه مکانیسم اعتیاد است، اما در جهت مثبت و ایجاد دلبستگی ایمن. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که این «بهترین حال» دقیقاً کدام انتقال‌دهنده‌های عصبی را در مغزتان آزاد می‌کند؟

راهکار:

این حس زیبا رو می‌تونید در قالب یک یادداشت دست‌نویس یا یک هدیه نمادین کوچک (مثل یک سنگ خاص) به فرد مورد نظر هدیه بدید تا ملموس‌تر بشه.

اگر روزی غم تمام شود، شادی کردن بلدی؟:

اگر روزی غم تمام شود شادی بلدی؟:

آیا بعد از غم دوباره شاد می‌شویم؟:

تحقیقات روانشناسی مثبت نشان می‌دهد که انسان‌ها پس از رویدادهای منفی، به سرعت سطح شادی پایه خود را بازیابی می‌کنند (سازگاری لذت‌جویانه). اما این سوال دقیقاً نقطهٔ ضعف ماست: ما اغلب شادی را در غیاب غم تعریف می‌کنیم، نه به عنوان یک حالت فعال. آیا جامعهٔ مدرن ما را از یادگیری مهارت های شادی واقعی باز داشته است؟

راهکار:

شادی یک مهارت است، نه یک حالت خودبه‌خودی. می‌توان با تمرین روزانهٔ قدردانی و ذهن‌آگاهی، توانایی لذت بردن از لحظات مثبت را تقویت کرد.

۵ دقیقه غم صبحگاهی، ۲۳ ساعت شادی:

تحقیقات نشون میده که مغز انسان برای پردازش تجربیات منفی حدود ۵ برابر بیشتر از تجربیات مثبت زمان می‌ذاره. به همین دلیل گاهی ۵ دقیقه غم می‌تونه حس ۲۳ ساعت خوشی رو تحت‌الشعاع قرار بده. آیا این ۵ دقیقه صبحگاهی واقعاً از بقیه روز سنگین‌تره یا فقط مغز ما اینطور کدگذاری کرده؟

راهکار:

نگاهت رو عوض کن: به جای اینکه دنبال مورخ صبح باشی، خودت صبح رو بساز. هر روز ۵ دقیقه غمت رو به یه لحظه تفکر تبدیل کن.