سپردن غم به برگ‌های پاییز و درخت کاج:
کاج‌ها همیشه‌سبزند چون سوزن‌هایشان پوشش مومی و روزنه‌های فرورفته دارد و هر سال فقط بخشی از سوزن‌ها را میریزند؛ اندوهی که به کاج سپرده شود، به جای ریزش دفعی، به‌آرامی و درازمدت تجزیه می‌شود. این همان «نوشخورد تدریجی هیجان» است: غم نه حذف، بلکه کمپوست می‌شود. آیا غم هم می‌تواند به کود رشد تبدیل شود؟
راهکار:
کاج سوزن‌هایش را نمی‌ریزد، اما هر سال بخشی از آن‌ها را با سوزن‌های تازه جایگزین می‌کند؛ یعنی اندوه را نه دور می‌ریزد، بلکه به رشد تبدیل می‌کند. اگر برگ‌های پاییزی نماد رها کردن سریع‌اند، سوزن‌های کاج نماد رها کردن تدریجی و ماندگارترند. غم سپرده‌شده به کاج، به‌جای محو شدن، در لایه‌های زمان حل می‌شود.