غم پاییز و حسرت گذشته؛ وقتی زمان می‌ایستد:
در روان‌شناسی، «سوگیری هم‌خوانی خلق» باعث می‌شود در حالت غم، خاطرات منفی راحت‌تر فراخوانی شوند؛ مغز مثل آرشیوی است که برچسب «غم» را روی قفسه‌های قدیمی می‌چسباند. پاییز هم به‌خاطر کاهش نور، ترشح سروتونین را کم و ملاتونین را جابه‌جا می‌کند. جالب اینکه درختان برای بقا برگ می‌ریزند، نه برای سوگ؛ انسان تنها موجودی است که ریزش را به روایت تبدیل می‌کند.
راهکار:
پاییز فقط ریزش برگ نیست؛ فصل آشکار شدن چیزهایی است که زیر شلوغی تابستان پنهان بودند. ذهن غم‌ها را مثل برگ‌های خشک نگه می‌دارد، اما همان بادی که برگ را جدا می‌کند می‌تواند قاب ذهنی را جابه‌جا کند. زمان وقتی می‌ایستد که فقط یک قاب را بزرگ کرده‌ایم؛ کمی عقب‌تر، لابه‌لای همان غم‌ها، لحظه‌هایی پیدا می‌شود که تاب آورده‌اند.