بی‌اعتنایی به زمان

بیهوده زیستن و خواب ساعت‌ها؛ دلتنگی فلسفی پاییزی:

در نبود نور، ساعت درونی انسان به چرخه‌ای حدود ۲۴.۵ تا ۲۵ ساعت می‌رود؛ یعنی اگر به ساعت‌ها بگوییم بخوابند، بدن ما بی‌صدا روزهای بلندتری می‌سازد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند احساس «بیهودگی» زمان را در مغز کند می‌کند؛ پس شاید توقف شمارش، تنها راه فرار از کش‌آمدن رنج است. اگر زمان را نشماریم، آیا اصلاً پیر می‌شویم؟

راهکار:

این متن را می‌توان جور دیگری خواند: نه تسلیم، که اعلام استقلال از ساعت. وقتی شمارش را متوقف می‌کنی، «بیهودگی» تبدیل به رهایی از معیارهای بیرونی می‌شود؛ انگار برگ پاییزی نمی‌پرسد چقدر مانده، فقط می‌افتد.