وقتی حس کنی مهم نیستی، میری:
تحقیقات عصبشناختی نشون میده که طرد اجتماعی دقیقاً همان نواحی مغز رو فعال میکنه که درد فیزیکی فعال میکنه. یعنی «دل شکستن» واقعاً درد فیزیکی داره. این مکانیسم بقا از دوران غارنشینی به ارث رسیده؛ چون طرد شدن از قبیله مساوی با مرگ بود. سوال تیز: آیا ما هنوز داریم با مغز غارنشینی روابط امروزی رو مدیریت میکنیم؟
راهکار:
این جمله تلخی رو میشه اینطور بازنویسی کرد: «رفتن، گاهی ادای احترام به خودشه، نه بیاحترامی به دیگری.» یعنی تصمیم به ترک، میتونه نشانهی عزت نفس باشه، نه صرفاً واکنش به دیگران. شاید کسی که میره، داره از خودش محافظت میکنه.