آدمها میان، می‌گن و میرن؛ چرا فقط پایان رابطه یادت می‌ماند؟:
مغز انسان تعاملات اجتماعی را بر اساس «قانون اوج و پایان» ذخیره می‌کند؛ یعنی فقط شدیدترین لحظه و آخرین لحظه گفتگو در حافظه می‌ماند، نه کل حرف‌ها. برای همین است که آدمها می‌آیند، می‌گویند و می‌روند، اما یک جملهٔ پایانی تلخ یا شیرین، تا سال‌ها در ذهن می‌ماند. این سوگیری حافظه باعث می‌شود قضاوت ما از آدمها بیشتر از آنکه به واقعیت رابطه ربط داشته باشد، به نحوهٔ خداحافظی‌شان گره بخورد.
راهکار:
این جمله را می‌شود جور دیگری دید: تو هم برای خیلی‌ها یکی از همان آدم‌هایی هستی که آمدند، حرفی زدند و رفتند؛ پس شاید بهتر است به جای تلاش برای ماندگار شدن، اثر حرفت را کوتاه و دقیق کنی.