شعر ناامیدی از صبح: انتظاری که به طلوع نرسید:
از نظر زیستشناختی، انتظار طولانی برای طلوع، ریتم شبانهروزی را مختل میکند: فشار هومئوستاتیک خواب آنقدر افزایش مییابد که مغز حتی در حضور نور شدید خورشید، وارد فاز خواب عمیق میشود و طلوع را «نمیبیند». به همین سادگی، وعدهای که دیر بیاید، از نظر فیزیولوژیک هم نامرئی میشود. آیا در تاریخ هم تمدنهایی بودهاند که آنقدر منتظر منجی ماندند که وقتی آمد، دیگر رمقی برای تغییر نداشتند؟
راهکار:
این شعر فقط ناامیدی نیست؛ میتوان آن را هشداری درباره «زمانبندی امید» خواند: گاهی مشکل از اصل امید نیست، بلکه از کشآمدن انتظار است. اگر آن جمع به جای انتظار منفعل، برای روشنایی قدم برمیداشتند، شاید خود خورشیدی میشدند.