انتظار بی‌فرجام

شعر «جوانی ام در این امید پیر شد»؛ نوای انتظار از هوشنگ ابتهاج:

نظریه امید اسنایدر می‌گوید امید صرفاً یک احساس نیست، بلکه یک فرایند شناختی شامل هدف، مسیر و عاملیت است. وقتی مسیر بسته می‌شود، امید تبدیل به درماندگی می‌شود. جالب است که در این شعر، امید نه به حرکت، بلکه به سکون و پیر شدن منجر شده است. آیا امید مخرب هم وجود دارد؟

راهکار:

این بیت تصویری از انتظاری است که به جای حرکت، فرسودگی می‌آفریند. شاید «دیر شد» نه به معنی از دست رفتن فرصت، بلکه هشداری برای رها کردن انتظار و ساختن مسیر خود باشد.