هر کسی نسخه‌ای از من را می‌بیند که لیاقتش را دارد:
در روانکاوی به این «فرافکنی» می‌گویند: آدمها اغلب بخش‌های سرکوب‌شده یا نیازهای برآورده‌نشده‌شان را روی دیگری می‌بینند؛ برای همین یک نفر می‌تواند همزمان ناجی و قاتل داستان دیگران باشد. مغز انسان برای کاهش ابهام، آدمها را بر اساس نقشه ذهنی خودش بازسازی می‌کند، نه بر اساس واقعیت کامل طرف مقابل. این یعنی قضاوت دیگران معمولاً بی‌امضاترین سند درباره توست و پررنگ‌ترین اعتراف درباره خودشان.
راهکار:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «بازتاب خود در دیگری» می‌گویند: ما اغلب با هرکس همان‌طور رفتار می‌کنیم که او در ما فعال می‌کند؛ پس قضاوت دیگران بیش از آنکه درباره شما باشد، آینه‌ای از تجربه و نیازهای خودشان است.