نسخه‌های متفاوت من برای آدم‌های مختلف:
در علوم شناختی، «خود» یک نهاد ثابت نیست؛ هر بار که با کسی روبه‌رو می‌شوی، مغزت بر اساس موقعیت و خاطرات مرتبط، یک «خودِ گفتمانی» تازه می‌سازد. گافمن این را «مدیریت اجرایی نقش» می‌نامد: ما در هر صحنه از زندگی، نقشی متفاوت اما واقعی بازی می‌کنیم. کدسوییچینگِ زبانی هم در همین راستاست: حتی لهجه‌ات با آدم‌های مختلف عوض می‌شود. این چندگانگی، مکانیسم بقای اجتماعی است، نه دورویی. آیا مرز آن با ریاکاری فقط در نیت است؟
راهکار:
این حرف را می‌توان مرز میان «انعطاف اجتماعی» و «محافظت از خود» دانست: هر انسان در هر رابطه، لایه‌ای از وجودش را فعال می‌کند که با آن بافت هم‌ساز است. اگر بخواهی ادامه بدهی، بگو چه چیزی تعیین می‌کند کدام نسخه از تو در کدام رابطه ظاهر می‌شود.