چرا فرد نابینا پس از بینا شدن عصایش را دور میاندازد؟:
در سال ۲۰۰۰، «مایک می» پس از ۴۳ سال نابینایی بینا شد، اما نمیتوانست اشیاء یا چهرهها را تشخیص دهد. مغزش هنوز پردازش تصویر را بلد نبود. این همان «مسئلۀ مولینو» است: فرد نابینایی که با لمس اشیاء را میشناسد، در اولین تجربۀ بینایی نمیتواند آنها را تشخیص دهد. پس شاید دور انداختن عصا نشانۀ شوک حسی باشد، نه ناسپاسی محض. بینایی دریافتنی است، نه آموختنی؛ مغز باید دیدن را از نو یاد بگیرد.
راهکار:
لزوماً ناسپاسی نیست؛ شاید این یک «سمزدایی» طبیعی از وابستگیهای قدیمی باشد. وقتی توانایی تازهای شکوفا میشود، چنگ زدن به ابزار قبلی میتواند جلوی رشد را بگیرد. مثل پروانهای که برای پرواز باید پیلۀ محافظش را رها کند. دور انداختن عصا اولین تمرین اعتماد به «خودِ جدید» است.