زحمت برای ناسپاس

ناسپاسی بعد از کمک؛ چه سگی را آدم کردم که برای خودم هار شد:

ویروس هاری دقیقاً همین سناریو را در طبیعت اجرا می‌کند: وارد سیستم عصبی میزبان می‌شود و با تغییر مدارهای ترس و پرخاش، حیوان را وادار به گاز گرفتن می‌کند تا از طریق بزاق، خودش را تکثیر کند؛ یعنی مهاجم، قربانی را به سلاحِ انتشار تبدیل می‌کند. در روابط انسانی هم گاهی «آدم‌کردنِ» بیش از حد، همان مسیر عصبیِ قدردانی را به تعرض تبدیل می‌کند. حالا اگر محبتْ سیستم ایمنی رابطه را ضعیف کند، چه کسی واقعاً ناقل است؟

راهکار:

این تجربه را می‌شود این‌طور بازسازی کرد: «هر چه به یک ناسپاس هویت و قدرت بیشتری بدهی، واکنش نهایی‌اش شخصی‌تر و گزنده‌تر می‌شود.»