پوئم: ۸۰٪ جوانیات را نابود کردهای؟!:
در روانشناسی به این «تلهٔ هزینهٔ هدررفته» میگویند: مغز ما تمایل دارد منابع بیشتری صرف چیزی کند که قبلاً سرمایهگذاری کرده، حتی اگر منطقی نباشد. عشق هم از این سوگیری استفاده میکند. یک پژوهش fMRI در ۲۰۱۰ نشان داد دیدن معشوق مراکز پاداش مغز را مانند کوکائین فعال میکند، پس «نابودی» جوانی در این رابطه یک تصمیم عمیقاً دوپامینی است، نه منطقی. جالب اینجاست که در شعر فارسی این حس را فداکاری عارفانه میخوانند. شاید مغز ما عشق را با نابودی گره زده است.
راهکار:
این شوخی زیبا یک پارادوکس بزرگ را نشان میدهد: در عشق، «نابودی» زمان برای معشوق، خود نوعی لذت و سرمایهگذاری عاطفی است. تو با افتخار بقیه جوانیات را هم فدا میکنی چون ارزشمندترین داراییات را به کسی میدهی که برایت ارزش دارد. از منظر روانشناسی مثبت، این نه نابودی، که آفرینش خاطره و پیوند است.