روزی که بمیرم و تو فکر کنی نت رفته:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد وقتی کسی طرد میشود یا احساس میکند نادیده گرفته شده، همان نواحی از مغز فعال میشود که در درد فیزیکی فعال میشود (قشر سینگولیت قدامی و اینسولا). یعنی «دلشکستگی» واقعاً شبیه شکستگی استخوان درد دارد. در اینجا، مرگ با قطعی اینترنت مقایسه شده؛ اما حقیقت این است که مغز ما نادیدهگرفتهشدن را بهعنوان یک زنگ خطر بقا ثبت میکند. سوال: آیا این همه اضطراب برای آفلاین شدن، بازتاب ترس عمیقتر از فراموش شدن نیست؟
راهکار:
این جمله انگار دو جهان را در یک قاب میگذارد: مرگ واقعی و قطعی مجازی. شاید تلخ است اما با طنزی سیاه میگوید که در دنیای امروز حتی نبودنِ ما هم از نبود وایفای کمرنگتر است. اگر دنبال گسترش هستی، میتوانی بنویسی که آدمها برای «نترفتن» دعوا میکنند، اما برای نبودن یک نفر هیچکس کابل را نمیکَند.