وقتی به خدا میگی برنامه مون رو بچین!:
اصطلاح قرآنی «صُمٌّۢ بُكْمٌ» در اصل برای کسانی به کار رفته که حق را نمیشنوند و نمیگویند، اما در نیایشهای عارفانه، این کر و لال شدنِ خودخواسته نماد تسلیم محض در برابر طرح الهی است. جالب اینجاست که پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهند عملِ واگذاری کنترل و دعا، فعالیت آمیگدال (مرکز ترس) را کاهش میدهد و بخش پیشپیشانیِ مغز را که با ایمان و پذیرش مرتبط است، فعالتر میکند—انگار مغز ما برای رها کردنِ آگاهانه سیمکشی شده است.
راهکار:
این تسلیم طنزآمیز، نسخهای مدرن از دعای 'رَبَّنَا آتِنَا فِی الدُّنْیَا حَسَنَةً' است؛ شاید برنامهریزی کیهانی از دست ما خارج باشد، اما همین که با طنز از خدا میخواهیم برنامه بچیند، یعنی هنوز در حال مذاکرهایم.