چرا دلتنگ وایفای میشوم نه آدمها؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد قطع ناگهانی اینترنت در مغز همان مسیرهای درد فیزیکیِ «طرد اجتماعی» را فعال میکند؛ یعنی اعتیاد به وایفای نه تنبلی، بلکه یک مکانیزم بقای عصبی برای جبران کمبود ارتباط انسانی است. شوخی تو در واقع یک حقیقت تکاملی را لو میدهد: مغز ما هنوز بین شبکهی اجتماعیِ واقعی و مجازی فرق نمیگذارد. سؤال: اگر اینترنت کاملاً حذف شود، چند نفر از آدمها را واقعاً پیدا میکنیم؟
راهکار:
بهعنوان یک ایدهی خلاقانه، میتوان این شوخی را به یک نظرسنجی تبدیل کرد: «بین یک هفته قطعی اینترنت و یک هفته قطعی ارتباط با آدمها، کدام را انتخاب میکنی؟» و واکنشهای کاربران را با هشتگ اینترنت_یا_آدما جمعآوری کرد.