کمک به زنده‌ها، نه افسوس بر سنگ مزار:
در روانشناسی، «پشیمانی از بی‌توجهی» شدیدتر از پشیمانی از اشتباه است؛ زیرا خطای عمل قابل جبران‌تر از خطای بی‌توجهی است. مغز برای فرصت‌های ازدست‌رفته‌ی اجتماعی واکنش شدیدتری نشان می‌دهد. آیین‌های یادبود نیز بیشتر برای آرام‌کردن بازماندگان‌اند تا مردگان؛ آب ریختن بر مزار نماد جبران است، اما جبران واقعی فقط در زمان حال ممکن است.
راهکار:
این جمله فقط سوگ برای مردگان نیست؛ درباره‌ی تأخیر در توجه است. فریاد زنده‌ها اغلب بلند نیست: سکوت در جواب، پیامی که «بعداً» می‌شود، یا نگاه‌هایی که نادیده می‌گیریم. سنگ مزار نماد تأخیری است که دیگر پاسخ نمی‌گیرد؛ اما ارزش توجه در لحظه‌ای است که هنوز می‌تواند شنیده شود. پس معنا در فاصله میان «شنیدن» و «رسیدن» شکل می‌گیرد.