قدر زندگی

کمک به زنده‌ها، نه افسوس بر سنگ مزار:

در روانشناسی، «پشیمانی از بی‌توجهی» شدیدتر از پشیمانی از اشتباه است؛ زیرا خطای عمل قابل جبران‌تر از خطای بی‌توجهی است. مغز برای فرصت‌های ازدست‌رفته‌ی اجتماعی واکنش شدیدتری نشان می‌دهد. آیین‌های یادبود نیز بیشتر برای آرام‌کردن بازماندگان‌اند تا مردگان؛ آب ریختن بر مزار نماد جبران است، اما جبران واقعی فقط در زمان حال ممکن است.

راهکار:

این جمله فقط سوگ برای مردگان نیست؛ درباره‌ی تأخیر در توجه است. فریاد زنده‌ها اغلب بلند نیست: سکوت در جواب، پیامی که «بعداً» می‌شود، یا نگاه‌هایی که نادیده می‌گیریم. سنگ مزار نماد تأخیری است که دیگر پاسخ نمی‌گیرد؛ اما ارزش توجه در لحظه‌ای است که هنوز می‌تواند شنیده شود. پس معنا در فاصله میان «شنیدن» و «رسیدن» شکل می‌گیرد.

آخرین باری که نمیدونی آخرین باره: یک نگاه فلسفی:

پدیده‌ای در روانشناسی به نام 'فراموشی آخرین بار' نشان می‌دهد که مغز برای کاهش درد از دست دادن، خاطرهٔ لحظات پایانی را روتوش می‌کند. این یعنی آن 'آخرین بار' واقعی هرگز آن‌طور که بود ثبت نمی‌شود. آیا این مکانیسم دفاعی، ما را از عمق واقعی جدایی محروم می‌کند؟

راهکار:

شاید این ندانستن، دقیقاً همان چیزی است که به لحظات آخرین، جادوی بی‌تکرارشان را می‌بخشد؛ بی‌خبری از پایان، تمرکز را روی خود لحظه می‌گذارد، نه روی ترک آن.

قدر زندگی و عشق را بدونیم، نه نفرت:

روزها مثل عدد میگذرند؛ مراقب زندگی باشید: