آخرین لحظه

مست به دیدار خدا رفتن:

آخرین باری که نمیدونی آخرین باره: یک نگاه فلسفی:

پدیده‌ای در روانشناسی به نام 'فراموشی آخرین بار' نشان می‌دهد که مغز برای کاهش درد از دست دادن، خاطرهٔ لحظات پایانی را روتوش می‌کند. این یعنی آن 'آخرین بار' واقعی هرگز آن‌طور که بود ثبت نمی‌شود. آیا این مکانیسم دفاعی، ما را از عمق واقعی جدایی محروم می‌کند؟

راهکار:

شاید این ندانستن، دقیقاً همان چیزی است که به لحظات آخرین، جادوی بی‌تکرارشان را می‌بخشد؛ بی‌خبری از پایان، تمرکز را روی خود لحظه می‌گذارد، نه روی ترک آن.

تاسف دو دستی که تا آخرین لحظه خواستند:

حسرت یا تاسف در واقع یک مکانیسم مغزی برای اصلاح رفتارهای آینده است. تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد وقتی به چیزی که به آن نرسیدیم فکر می‌کنیم، همان نواحی از مغز فعال می‌شوند که در برنامه‌ریزی آینده نقش دارند. یعنی حسرت خوردن، تمرینی برای تصمیم‌گیری بهتر است. آیا شما هم حسرت را به عنوان یک معلم می‌بینید؟

راهکار:

اگر این دست‌ها نماد تلاشی نافرجام هستند، شاید ارزش داشته باشد به این فکر کنیم که خودِ خواستن، گاهی از رسیدن ارزشمندتر است. حسرت را به جای زخم، به یک نقشه راه برای انتخاب‌های آینده تبدیل کنید.