خدایا شکرت

قدرت شکرگزاری: وقتی از ته دل می‌گوییم خدایا شکرت:

بر اساس پژوهش‌های عصب‌شناسی، عمل شکرگزاری واقعی (نه کلامی) شبکه‌ی حالت پیش‌فرض مغز را تغییر می‌دهد و فعالیت قشر کمربندی قدامی را افزایش می‌دهد؛ این ناحیه با همدلی و تنظیم هیجانات مرتبط است. تکرار این حالت باعث ترشح دوپامین و اکسی‌توسین می‌شود، درست مانند یک مسکن طبیعی. جالب اینکه مغز ما برای اسکن تهدیدها تکامل یافته، اما شکرگزاری آگاهانه، مسیرهای عصبی را از توجه به فقدان به سوی فراوانی هدایت می‌کند. آیا این یعنی ما می‌توانیم با یک عادت ساده، سیم‌کشی مغزمان را علیه بدبینی بازنویسی کنیم؟

راهکار:

شکرگزاری مانند یک میانبر ذهنی است که مغز را از حالت «بقا» به حالت «رشد» می‌برد. هر بار که از ته دل شکر می‌کنید، در واقع به بدن خود فرمان امنیت می‌دهید و هورمون‌های استرس را کاهش می‌دهید. این یک عمل صرفاً مذهبی نیست؛ یک تکنیک اثبات‌شده برای تنظیم هیجانات است.

خدا با من است و شکرگزاری برای همه چیز: