قضاوت کردن

چرا متفاوت دیدن آدم‌های معمولی ما را به دردسر می‌اندازد؟:

تحقیقات روانشناسی نشان می‌دهد که ما تمایل داریم اعضای گروه خودی را متنوع‌تر و گروه بیرونی را یکدست ببینیم (سوگیری همگنی برون‌گروه). این سوگیری باعث می‌شود تفاوت‌های کوچک را بزرگ ببینیم و به دیگران برچسب بزنیم. جالب اینجاست که مغز ما برای سریع‌تر تصمیم گرفتن این کار را انجام می‌دهد، نه از روی بدخواهی. آیا تا به حال شده کسی را بر اساس یک تفاوت کوچک قضاوت کنید و بعد متوجه اشتباهتان شوید؟

راهکار:

یک نگاه دیگر: شاید مشکل نه از متفاوت دیدن، بلکه از برچسب زدن و ارزش‌گذاری به تفاوت‌هاست. تفاوت‌ها می‌توانند جذاب باشند اگر به‌جای ترس، کنجکاوی را جایگزین کنیم.

راحت حرف زدن درباره درد دیگران؛ نشانه چیست؟:

تحقیقات روان‌شناسی اجتماعی نشان می‌دهد «فاصله روانی» باعث می‌شود درک ما از رنج دیگران تا ۷۰٪ کاهش یابد. مغز انسان به طور طبیعی برای درد خودی آدرنالین ترشح می‌کند، اما برای درد دیگران فقط یک «آها»ی سطحی. این همان دلیلی است که در صفحات مجازی به راحتی درباره بحران‌های دیگران نظر می‌دهیم. اما آیا واقعاً می‌توان این شکاف را با آگاهی از «اثر تماشاگر» پر کرد؟

راهکار:

این جمله نه یک نصیحت، که آینه‌ای است برای کسانی که از بحران دورند. اگر دلت می‌خواهد حرف زدنت راحت نباشد، یک بار خودت جای دیگری بنشین و لباس غمش را بپوش.

لیاقت و شعور ذاتی؛ چرا هرکسی لیاقت ندارد؟:

پژوهش‌های روان‌شناختی نشان می‌دهند آنچه ما «لیاقت» می‌نامیم، بیش از آنکه ذاتی باشد، با دو عامل مرتبط است: وظیفه‌شناسی و هوش هیجانی. در آزمون‌های شخصیت، افرادی که در این دو مقیاس بالا هستند، در موقعیت‌های اخلاقی و اجتماعی قابلاعتمادتر عمل می‌کنند. حتی تصویربرداری مغزی نشان می‌دهد تصمیم‌های منصفانه با فعالیت قشر پیش‌پیشانی مرتبط است، نه یک استعداد مرموز. اثر دانینگ-کروگر هم می‌گوید افراد کم‌بهره‌تر در این حوزه‌ها معمولاً خود را بهتر از بقیه ارزیابی می‌کنند.

راهکار:

اگر لیاقت را به‌جای یک ویژگی ثابت و مادرزادی، حاصل انتخاب‌های کوچک و مداوم بدانیم، از قضاوتِ «ندارد» به این پرسش می‌رسیم که «چه شرایطی این لیاقت را ساخته یا سرکوب کرده است؟» این تغییر زاویه هم واقع‌بینانه‌تر است و هم از تلخی جمله کم می‌کند.

انسان‌ها خود را قضاوتگر نمی‌دانند اما قضاوت می‌کنند: