وصیت عاشقانه: بخند و زندگی کن:
در روانشناسی، مفهوم «تداوم عاطفی» وجود دارد: عشق و تاثیر افراد، پس از مرگشان در خاطرات و انتخابهای بازماندگان زنده میماند. این یک واقعیت عصبی است؛ شبکههای مغزی شکلگرفته توسط یک رابطه عمیق، با یادآوری فعال میشوند و گویی آن شخص همچنان در تصمیمات ما حاضر است. آیا این «حضور» را میتوان شکلی از جاودانگی دانست؟
راهکار:
این متن، بیانگر یک وصیتنامه عاطفی است. برای گسترش آن، میتوانید به شکل یک «نامه به آینده» بنویسید: چه خاطره مشترک خاصی را دوست دارید آن شخص در نبودتان برای دیگران تعریف کند؟ این کار به عینیت بخشیدن به این احساس کمک میکند.