دلتنگی و حس نبودنت؛ وقتی جای کسی همیشه خالی است:
مطالعات تصویربرداری مغزی نشان میدهد در دلتنگی و سوگ، همان شبکههای عصبی فعال میشوند که هنگام درد فیزیکی؛ یعنی مغز «نبودن» را مثل یک زخم واقعی پردازش میکند. جای خالی آدمها در بدن ذخیره نمیشود، در نقشههای عصبی ما حک میشود. کدام جای خالی هنوز در نقشهی عصبیات فعال است؟
راهکار:
این حس کمبود، اغلب نه فقدان واقعی او، بلکه حضورِ تصویرِ او در نقشهی ذهنیت است. ذهن جای خالی را مثل یک عضو خیالی بعد از قطع عضو حس میکند؛ پس شدت دلتنگی به اندازهی فاصلهی جسمی نیست، به اندازهی عمق ردپایی است که در خودت جا گذاشته.