کاش خودت جای فکرت بودی؛ دلتنگی برای یک نفر:
در علوم اعصاب، تصویر ذهنی یک فرد غایب همان نواحی مغزی را فعال میکند که حضور واقعی او؛ برای همین فکر کردن به کسی میتواند ضربان قلب را بالا ببرد یا آرامش بدهد. مغز ما بین خاطره و واقعیت تمایز مطلق نمیگذارد و همین، غیاب را به نوعی حضور شبحوار تبدیل میکند. از منظر روانشناسی دلبستگی، هرچه دسترسی به فرد کمتر باشد، ذهن برای جبران، بازنمایی او را پررنگتر میکند.
راهکار:
وقتی کسی در فکرت جاودانه شده، در واقع نسخهای از او را هر روز بازنویسی میکنی؛ شاید سنگینترین شکل حضور، غیابی است که خودت انتخاب میکنی و نگهش میداری.