حذف کردن دیگران

حذف کردن آدم‌ها؛ هنر ما وقتی نمی‌توانیم تغییرشان دهیم:

قشنگ‌ترین طنز این‌جاست که مغز ما «حذف» را مثل یک پیروزی ثبت می‌کند؛ همان مسیری که در تکامل برای دور شدن از خطر ساخته شده. ولی نکته‌ی عصب‌شناختی این است: ما آدم‌هایی را که شبیه الگوهای ذهنی‌مان هستند، ناخودآگاه دوباره جذب می‌کنیم. پس حذفِ بیرونی بدون تغییرِ الگوی درونی، فقط یک «تأخیر» است نه یک «رهایی». سؤال این‌جاست: چند بار همان آدم را با چهره‌ای جدید حذف کرده‌ای؟

راهکار:

نگاه شوخطبعانه به «حذف» یعنی تو به این باور رسیدهای که انرژیات برای تغییر دیگران هدر نمیرود؛ پس راهت را جدا میکنی. این نوعی بلوغ روانی است: انتخاب آرامش به جای جنگ بیپایان.