حسرت کربلا

دلتنگی اربعین و آرزوی زیارت کربلا:

آیا می‌دانستی راهپیمایی اربعین با بیش از ۲۰ میلیون زائر، بزرگ‌ترین گردهمایی سالانه انسانی روی کره زمین است و قدمت آن به ۶۰ سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد؟ جالب اینجاست که در هیچ جای دنیا، میلیون‌ها نفر با پای پیاده بدون هیچ امکانات دولتی و فقط با عشق، این مسیر را طی نمی‌کنند. این حجم از همبستگی در سکوت کویر، یک معجزه‌ی انسان‌شناختی است. چه طور است که این عشق در عصر مدرن نه تنها کمرنگ نشده، بلکه هر سال پررنگ‌تر می‌شود؟

راهکار:

اگرچه این حس دلتنگی عمیق است، می‌توانی با نوشتن نامه‌ای کوتاه به امام حسین (ع) و یا ثبت یک خاطره از راهپیمایی اربعین در تاو، آن را به اشتراک بگذاری تا هم‌دلان بیشتری پیدا کنی.

کربلا نرفتم و حسرت خاطرات:

حسرت زیارت امام حسین و تصویر کربلا:

جالب است که حس «حسرت» در زیارت، خود بخشی از سنت شیعی است. ابن‌قولویه در «کامل الزیارات» روایتی از امام صادق(ع) نقل می‌کند که فرمود: «هر کس مشتاق زیارت حسین(ع) باشد ولی نرود، مانند کسی است که با او در خیمه‌اش بوده است.» این یعنی خود اشتیاق، ارزشی نزدیک به حضور فیزیکی دارد. آیا این حسرت، موتور محرک اعمال دیگر نمی‌شود؟

راهکار:

برای کسانی که امکان سفر به کربلا را ندارند، شرکت در مراسم‌های مجازی زیارت یا مطالعه‌ی دقیق‌تر جغرافیا و تاریخ واقعه‌ی عاشورا می‌تواند حس نزدیکی بیشتری ایجاد کند.

حسرت دیدن کربلا در خواب؛ زخمی شیرین:

آیا می‌دانستید اثر زیگارنیک در روانشناسی می‌گوید ذهن ما کارهای ناتمام را شدیدتر به خاطر می‌سپارد؟ حسرت نرفتن به کربلا دقیقاً همین مکانیسم را فعال می‌کند. اما در فرهنگ شیعه، همین دل‌سوختگی خودش نوعی زیارت از راه دور است. چه طور می‌توان این اشتیاق را به جای اندوه، به محرکی برای سلوک معنوی تبدیل کرد؟

راهکار:

این حسرت، خودش یک جور زیارت روحی است. هر بار که دلت برای کربلا تنگ می‌شود، در حقیقت داری با قلب‌ات به آن سفر می‌کنی. شاید بهتر باشد به جای غصه خوردن، از همین اشتیاق برای ارتباط عمیق‌تر با معنای عاشورا استفاده کنیم.